Neem contact op met:
06-53 79 54 11

VERBANNEN NAAR PARIJS

Een nichtje van mij is begin twintig en rondde recent haar opleiding tot sportlerares af. Ze is hoogblond, modebewust, vriendelijk en Française. Dat blonde zit in de familie. Na de hete zomer van 2019 begon ze met lesgeven in een van de buitenwijken van Parijs. Zo’n bekende en beroemde ‘banlieu’.
Kiezen is er nauwelijks bij, na de opleiding krijg je de keuze uit een paar plekken. Niet de meest aantrekkelijke. In 3 of 4 jaar is het zaak voldoende punten te halen. Dan kun je ergens waar het je meer zou kunnen bevallen les gaan geven. Nichtjelief start in het middelbaar onderwijs en is vanuit de Ardèche ‘verbannen’ naar Parijs.
De grap is dat je gewoon je loon krijgt, ook al geef je geen les. Minder grappig is het als je ergens van het ‘platteland’ komt. Vergelijk het maar met de verplaatsing van Oude Pekela naar Amsterdam. Onderwijs in Frankrijk heeft dus een baangarantie, maar mijn nichtje mag het opnemen tegen een formidabele tegenstander, een ruimte vol lastige pukkelige pubers uit heel verschillende windstreken.
Dat zo’n baansysteem klauwen met geld kost, dat lijkt de Fransen geen bal uit te maken. Een verworvenheid moet je vooral zo laten. Mijn zus, al meer dan 30 jaar inwoonster van Frankrijk geeft ook aan dat het devies is ‘handen af van onze rechten’. Zoals recht op een behoorlijk vergoeding voor een lang niet volledige werkweek, voor een tamelijk vroeg pensioen en zo meer.’ Eisen genegeerd? Dan wordt er gestaakt! Net zo makkelijk.
Je mag ze niet zomaar erg behoudend noemen, want Frankrijk spreekt een hartig woordje mee in de moderne techniek, in actuele cultuur, in oogverblindend design. Toch draagt het niet heel erg bij aan een Verenigd Europa. In Nederland piekert de Minister van Onderwijs er niet over om leerkrachten iets te laten verdienen zonder er iets te hoeven doen. Malligheid. Dat ze dat in Frankrijk wel doen, dat moeten ze vooral zelf weten. De aanpak in de rest van Europa verschilt huizenhoog per land en in Engeland zijn ze straks weer alleen met hun schoolsysteem.
Misschien zou het helpen als we vaker uitwisselingen arrangeren. Gewoon om te snappen dat er meerder systemen mogelijk zijn. Zo heeft veelvuldig bezoek aan Frankrijk mij toch anders, bijna milder gestemd. Ik haast me om te zeggen: van mij hoeft het allemaal niet enorm te veranderen, maar misschien kunnen we toch wat van elkaar leren. Bijvoorbeeld, om even op mijn nichtje terug te komen, die baan- en inkomensgarantie. Maakt het toch net even wat aantrekkelijker. Dat zou mij alsnog voor het onderwijs doen kiezen. Tenminste, als ik niet al te oud was. Mijn nicht wens ik veel sterkte, ze zal het nodig hebben met al die lieve kindertjes. Ik duim voor een eensgezind Europa, ook al heb ik daar weinig vertrouwen in. Weet zelfs niet of ik dat wel echt wil.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *